Hoe het allemaal begon voor Lucy Garner!

Ik weet nooit echt hoe ik moet beginnen aan een nieuwe blog maar aangezien dit mijn eerste blog is voor Ravitoo zal ik beginnen met een intro over mezelf. Eerst en vooral, mijn naam is Lucy Garner, ik ben Britse en 23 jaar. Ik ben een professioneel wielrenster voor Wiggle High5 en ik rijd sinds 5 jaar rond in het profpeloton. In 2018 wordt het al mijn 6de jaar… (wat vliegt de tijd!).

Als junior werd ik 2 keer wereldkampioene op de weg. Ik zit al, min of meer, m’n hele leven op de fiets. Ik begon met cyclocross en mountainbike toen ik 9 jaar was. Heel veel mensen vragen me hoe ik in het wielrennen terecht ben gekomen en het antwoord lijkt wellicht op dat van vele andere rensters; mijn vader reed ook met de fiets en mijn beide grootouders hebben aan wielrennen gedaan. Toch was mijn eerste fiets geen mountainbike of pistefiets. Mijn allereerste fietsclub was eigenlijk een oude fietsclub, met dus zeer oude fietsen.

Op mijn 8ste verjaardag kreeg ik een ‘penny farthing’ (een hoge bi) cadeau. Het duurde 1 dag om hiermee te leren fietsen maar ik deed het en vond het geweldig! We droegen ouderwetse kledij en hadden enorm veel plezier!

Mijn zus Grace en ik (zij komt volgend jaar uit voor hetzelfde team):

Wat later raakte ik ook geïnteresseerd in ‘moderne’ fietsen. Ik ging vaak naar mijn vader kijken toen hij ging cyclocrossen en mountainbiken en daardoor ben ik er ook ingerold. Ik deed aan cyclocross tot bij de junioren. Ik was nationaal kampioen en ik ben ervan overtuigd dat ik dankzij de cyclocross meer ‘skills’ heb ontwikkeld om een goed wegrenster te worden.

Nadien reed ik ook voor enkele jaren op de piste met de nationale ploeg van Groot-Brittanië maar dit was niet mijn droom. Ik vond het leuk maar ik was er niet verliefd op. Mijn hart lag bij het wegwielrennen.

Toen ik voor het eerst wereldkampioen werd ging er een droom in vervulling, het was een echte schok. Ik had het totaal niet verwacht, niemand denk ik. Het was een geweldig gevoel om een volledig jaar in de regenboog te kunnen rijden. Mijn gevoel bij mijn 2de wereldtitel was compleet anders. Natuurlijk was ik opnieuw gelukkig maar het kwam eerder als een opluchting. Ik had er zo hard voor gewerkt.

De reden waarom ik van het wielrennen hou is het sociale aspect ervan. Ik geniet ervan om buiten te komen met de fiets en samen met anderen te trainen. Ik heb gedurende mijn carrière zoveel vrienden gemaakt en ik heb dankzij de fiets de liefde van mijn leven mogen ontmoeten.

Sinds bijna 6 jaar ben ik samen met wielrenner Lars Van Der Haar. Lars is een veldrijder en werd reeds 2 keer U23 wereldkampioen.

Toen ik 18 jaar was verhuisde ik meteen naar Nederland om er bij Lars te gaan wonen. Het samenleven als fietsend koppel kan soms zwaar zijn maar omdat Lars een veldrijder is moet hij niet vaak weg op verplaatsing. Hij gaat meestal voor 1 dag naar België voor een wedstrijd en komt diezelfde dag terug thuis. Zo vaak moeten we elkaar dus niet missen. Enkel tijdens de zomermaanden kan het lastig zijn, wanneer ik voor langere periodes naar het buitenland moet of wanneer Lars op trainingskamp gaat. Hoe dan ook zijn we het intussen wel gewoon.

Lars en ik hebben trouwens enkele jaren voor hetzelfde team gereden. Een aantal mensen waren van mening dat dit voor problemen zou zorgen maar het lukte ons prima. Wielrennen is onze job en we proberen dat zo te houden. Het is moeilijk om eens te ontsnappen aan de wielerwereld wanneer je er beiden in betrokken bent maar we hebben plezier en we steunen elkaar volledig.

Ongeveer een jaar geleden hebben we onze hond Robby gekocht. Hij is de 2de liefde van mijn leven!! Hij tovert iedere dag een glimlach op ons gezicht en hij is werkelijk de meest schattige hond OOIT (al zeg ik het zelf). Omdat ik tijdens de zomer weg ben en Lars tijdens de winter besloten we hem in huis te halen. Hij is fantastisch gezelschap en er is steeds iemand thuis om op hem te passen.

Ondertussen ben ik opnieuw aan het trainen voor 2018. Al sinds november ben ik hard aan het trainen, ik ben dan ook enorm gemotiveerd. Ik heb een nieuwe trainer en ik zie het positief voor volgend seizoen. Ik hoop dat ik mijn allerbeste winter ooit maak en dat ik volgend jaar een stap voorwaarts kan zetten.

Alvast bedankt om mijn blog te lezen en tot volgende keer! 🙂 xxx

 

 

Please follow and like us:

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *