Deens avontuur

Read this blog in English by visiting the La Ridley site or click here.

 

Ik ben deze blog aan het typen terwijl ik al enkele uren in de auto heb gespendeerd. Opnieuw een ritje van 11uur, ditmaal huiswaarts. Mijn team besloot om mee te doen aan de PostNord ladies crit, een criterium in afwachting voor de finale van de mannen profs die hun eerste rit – zij doen er een vijfdaagse – afwerken. Mijn team kreeg een uitnodiging voor het criterium wat heel mooi is aangezien we “maar” een clubteam zijn. Het is tevens ook nog maar de tweede editie, alles staat nog in zijn babyschoentjes. Maar die schoentjes zijn precies veel groter dan die van sommige andere organisaties.

Zo’n lange rit in de auto doet wat met je lichaam. Het maakt het stram, lui, leeg. Mijn kont deed vooral pijn nadat ik er 11uur moest op zitten. Ik mag het misschien wel gewoon zijn om op een zadel te zitten, het is en het blijft nog steeds onaangenaam (het is trouwens ook anders zitten). Wat moet je dan ook doen gedurende zo’n lange tijd?!? Slapen, wat lezen, eten, nog wat eten en dagdromen over de plaats waar je naartoe aan het rijden bent. Hoe is het daar, hoe zijn de mensen en hoe zijn de wegen er? Want, geef toe, slechter dan België kan het toch niet zijn?

Eens aangekomen om 19u, hongerig en moe, besloten mijn teamies en ik om snel nog een rondje los te fietsen. Gewoon om onze stramme spieren te verwennen met wat beweging en een betere doorbloeding. Wat een uitzicht! Prachtig is het gewoon, groene heuvels, mooie kades langs het water en nette wegen. Het bracht ons heel wat rust.

 

 

Daags nadien hadden we alle tijd van de wereld, aangezien de start pas plaatsvond om 14u30. Alle tijd van de wereld is ook niet zo goed voor het mentale aspect van een sporter. Om de tijd te doden ging ik op zoek naar wat informatie met betrekking tot het parcours. We hadden namelijk nergens iets van bordjes langs de weg zien staan (misschien fout van mij om te reflecteren naar ons Belgenlandje waar alles met bordjes de dag voordien aangegeven staat). In plaats van informatie over het parcours te vinden, stootte ik op de deelnemerslijst. Mijn mond viel open. Naast de regerende wereldkampioene stond de Deense selectie aan de start, én nog enkele grote namen. Het beloofde zwaar te worden.

Ergens had ik dit zien aankomen. Het prijzengeld is dan ook ongelofelijk hoog, in vergelijking met wat we gewend zijn (€50 vinden we vaak al veel). Het is mooi dat het eens anders is, dat er organisaties zijn die bereid zijn om het dameswielrennen op die manier te boosten en te promoten. Bedankt daarvoor!

 

 

We maakten ons klaar. De verzorgers haalden onze nummers op, smeerden onze benen in, voorzagen onze fietsen van de gegeven chip, de nodige bidons en voeding. We waren klaar voor een verkenningsrondje. Het is altijd handig om te weten waar de moeilijke stukken zich bevinden, waar je niet moet rijden en van waar de wind komt. Moeilijk was het dan ook niet om die stukken te vinden. Na een kleine 2km draaien we links een heuvel op (of waarvan ik dacht dat het een heuvel was). Na een goeie 300m draaiden we opnieuw naar links. Amai, wat was dat?! Een klim van ongeveer 1km lang, waarbij het steilste punt 13% was. Na deze klim kwam een afdaling met wat draaien en keren. En ja hoor, opnieuw mochten we naar boven. Ditmaal voor een kleine 5%. Laten we het zo stellen; dit had ik helemaal niet verwacht. Daarbovenop vonden de weergoden het zo nodig om ons te voorzien van 4bft wind. De wind was goed voelbaar aangezien de start zich aan de kade langs het water bevond!

Eens we aan de startlijn stonden kon ik enkel en alleen nog genieten van de omgeving. Dit was mijn laatste koers voor dit seizoen. Genieten zou ik. De speaker begon af te tellen. Tien, negen, acht,…1 and off we go. Onmiddellijk, van in de start, legden de dames er de pees op. Ik weet niet hoe ik het gedaan heb maar ik ging als eerste de klim op, het steilste stuk. Ik heb dan ook behoorlijk moeten vechten voor mijn plaatsje. Eens we bijna boven waren zag ik de wereldkampioene me voorbijgaan. Mijn benen waren aan het branden, maar desondanks was ik tegelijk zo hard aan het genieten. Het plezier van afzien zit ‘m ergens. 

 

 

Na de eerste klim was het peloton onmiddellijk in stukken gebroken, mede door een aanval van de Zweedse kampioene en kort daarna van de wereldkampioene. Vele dames hielden het al voor bekeken na die klim en stapten af. Na het tweede klimmetje vond ik mijn tempo en begon ik aan mijn inhaalrace. Ik heb dan ook niet de gewoonte om te stoppen en reed verder op hetzelfde tempo. Ik raapte verschillende dames op tot we een behoorlijke groep hadden. De klim ging me goed af, het tegen de wind beuken iets minder. Telkens wanneer we de kade opdraaiden voelde ik de slag tegen mijn wielen en mijn rug. Dat vraagt dan ook behoorlijk wat kracht.

Maar wanneer je richting die finish reed en je de toeschouwers hoorde juichen, roepen en je aanmoedigen was die pijn snel vergeten. Het hele gebeuren werd gefilmd en uitgezonden op nationale tv (dus niet zoals in België met enkel de laatste rondjes of km’s maar het HE-LE gebeuren). Nadat ik gefinisht had was ik zo blij dat ik in de eerste plaats het volledige gebeuren heb uitgereden, hoe zwaar het ook was met dat parcours en dat deelnemersveld. Verder was ik blij dat wij als team mochten deelnemen aan zo’n goed georganiseerde wedstrijd, waar velen een voorbeeld aan kunnen nemen. Alsook ben ik blij dat mijn team dit heeft mogelijk gemaakt. Want dit alles is niet vanzelfsprekend.

Dit was dan ook mijn laatste koers, voor dit seizoen althans. Het was een leuke afsluiter. Nu duik ik even in een winterslaap zodat mijn lichaam de nodige rust kan krijgen. Het is voor mij ook nog steeds zoeken en ontdekken hoe alles in de koerswereld draait. De juiste balans vinden tussen werk, rust en eten is niet altijd even makkelijk. Zeker aan dat laatste moet ik gaan werken. Ik weet dus weer wat gedaan volgend seizoen en waarin ik me zal gaan verdiepen deze winter.

 

See all soon.

Groetjes, B

 

Ps: Vergeet niet om de La Ridley site (klik hier) te bezoeken! 

 

 

 

 

Please follow and like us:

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *