Lotto Belgium Tour – Finale

Foto: Paul Hinninck

 

De laatste rit beloofde de zwaarste te worden. Het roadbook loog er alvast niet om. Maar ook het weerbericht voorspelde niet veel goeds. Mijn lichaam voelde stijf aan. Niet van vermoeidheid, maar van de twee voorbije tuimelingen tegen de vlakte. Bij aankomst op de Vesten van Geraardsbergen, waar de teams zich klaarmaakten voor de start, schonk de hemel alvast een deel water. En het leek er niet op of ze van plan was er snel mee op te houden.

 

Ik kleedde me ietwat dikker aan dan normaal om zeker geen koude te vatten en trok in laatste instantie zo droog mogelijk naar de startstreep. De eerste kilometers had ik het erg koud. Het regende niet enorm hard, maar het opspattende water van de weg maakte er een natte, koude bedoeling van. Eenmaal de man met de rode vlag de wedstrijd in gang wapperde ging het peloton voor de laatste maal op pad, maar deze keer erg voorzichtig.

 

Ik probeerde op te schuiven naar voren, maar kwam geen meter verder. Mentaal zat er iets geblokkeerd. Het natte wegdek maakte het enorm gevaarlijk. Ik merkte na enkele keren remmen dat mijn remtijd niet verdubbeld maar verdrievoudigd was. Ik leek wel op glad ijs te rijden. Daardoor bleef ik te lang in de achterste gelederen van het peloton.

 

Na enkele kilometers draaiden we smallere baantjes op. In elke -wat nog maar leek op een bocht- bocht moesten we behoorlijk hard in de remmen. Het peloton kwam zo al vrij snel op een lint te zitten. Ik voelde dat ik in een verloren positie zat toen enkele rensters voor mij behoorlijke gaten begonnen te laten na elke bocht. Ik wou zo snel mogelijk voorbij de rensters rijden, maar ik kon geen risico’s nemen door het natte wegdek en de opeenvolgende bochten. Op een lange strook kneep plots een Poolse haar remmen gewoon dicht.

 

De ketting met het peloton was nu volledig gebroken. Ik probeerde nog tevergeefs naar het peloton te hollen maar kwam mezelf mentaal en fysiek tegen. Het mocht niet meezitten.

 

Na enkele kilometers nog te proberen aan te klampen besloot ik even later om af te stappen. Het had geen zin meer om in die koude nog tevergeefs te rijden. Ik wou namelijk absoluut niet ziek worden en had het al behoorlijk koud.

 

Mijn Lotto Belgium Tour was uiteindelijk geen succes, maar ik heb wel weer dingen bijgeleerd en ben dan ook weer een ervaring rijker. De volgende halte is Madrid aanstaande zondag, klaar om er weer met volle moed tegenaan te gaan.

 

 

Mieke

Please follow and like us:

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *