Lotto Belgium Tour – Ninove

Een nieuwe dag en dus nieuwe kansen. De eerste rit in lijn van de Lotto Belgium Tour. Mentaal was ik een beetje onzeker, maar het eerste klimmetje van de dag verteerde ik vrij vlot waardoor die spanning opnieuw wegviel.

 

Enkele ploegen hadden er duidelijk zin in en trokken vol door na dat eerste klimmetje. Ik kon aanklampen en reed mee in een rotvaart over de Oost-Vlaamse wegen. In mijn linkerooghoek zag ik plots een hert opduiken. Het dier schrok nog harder dan ikzelf en sprong opnieuw razendsnel het bos in. Enkele momenten later merkte ik dat mijn ketting in volle afdaling er van door was gemuisd. ‘Verdomme, niet nu!’ dacht ik. En ik probeerde een aantal keren mijn ketting er opnieuw op te schakelen.

 

Net op het moment dat ik dacht om het proberen schakelen op te geven en langs de kant te gaan staan, zwierde hij er opnieuw op. Oef. Ik dacht nu wel alles gehad en gezien te hebben deze wedstrijd. Tot plots het peloton massaal begon af te remmen. Ik zocht naar een eventuele aankomende bocht of een obstakel maar zag op het eerste zicht helemaal niets. Tot ik een klein, bruin, bang hondje met zijn oortjes omlaag en een angstige blik voor zich uit zag staren. Marianne Vos die naast me reed, stopte vlak voor de hond en bleef staan zodat het peloton veilig kon passeren en ook het hondje opnieuw in veiligheid kon gebracht worden.

 

Het volgende obstakel zou een kasseistrook worden. De eerste maal draaide ik de strook te ver achterin op. Het peloton brak in stukken maar kwam na enkele kilometers weer gegroepeerd samen. De tweede maal positioneerde ik me veel beter vooraan, maar ook hier zat het geluk niet aan mijn zijde en viel een renster vlak voor mij. Ik kon recht blijven en probeerde zo snel mogelijk aan te sluiten. Maar die aansluiting verliep niet vlekkeloos. Opnieuw waren ze vooraan enorm hard aan het rijden waardoor ik de eerste 25 rensters moest laten gaan. Ik probeerde wat te recupereren van mijn inspanning en wachtte op het achtervolgende peloton om opnieuw de aansluiting te maken.

 

De eerste groep leek nu wel gaan vliegen. Balend dat ik net de goede groep had gemist, kwamen we na een tijdje toch ook opnieuw daar aansluiten. Nu kon er niets meer mislopen. Althans dat dacht ik toch. We draaiden de laatste kasseistrook van de dag op, deze lag vele beter dan de voorbije strook. Op een gegeven moment dook iedereen in het gootje langs de kant, ook ik kon zonder problemen het gootje inrijden. Maar een renster had dat geluk niet en zocht nog een kans om ook het gootje in te rijden. Zonder kijken reed ze vol tegen mij. Ook al had ik haar duidelijk gemaakt dat ik er aan kwam. Ik werd de struiken in gekatapulteerd.

 

Razend stond ik opnieuw op. Ik voelde dat mijn nek een serieuze trek had gekregen. Maar plots begon ook heel mijn lichaam een branderig gevoel te krijgen. Alsof ik in een bad vol netels was gaan zitten. Mentaal was ik gebroken. De combinatie van de pijn en de teleurstelling hakte er serieus in. De laatste vijf kilometer reed ik alleen naar de finish. Op bijna vier minuten achterstand op het peloton kwam ik uiteindelijk opnieuw fel teleurgesteld over de streep.

 

Die teleurstelling is ondertussen opnieuw gaan liggen. Het gevoel dat ik had tijdens de wedstrijd zelf was goed. Nu enkel hopen dat er geen lichamelijke kwaaltjes optreden.

 

Morgen weer een nieuwe dag, en hopelijk deze keer echt wat meer geluk!

 

Mieke

 

 

Foto: Kurt Lowie

Please follow and like us:

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *